“Nasıl biliriz, anne,
ne yapacağımızı,
ne hissedeceğimizi?”
sordu kız çocuğu,
gözleri kocaman,
bir şeyleri kaçırma korkusuyla
kalbi pır pır.
“Nereden bileceğim
ne zaman üzülmem,
ne zaman sevinmem gerektiğini?
Kullanma kılavuzu var mı?”
Anne gülümsedi,
kollarına aldı çocuğu.
“Yok,
olmasın da.
Başkalarının haritasını ödünç almak yerine,
kendi haritanı çizmek
asıl mesele.
Yoksa—
nerede kaldı
hayat dediğimiz
bu oyunu oynamanın keyfi?”
Kadınlar gününüz kutlu olsun!
Kendi haritasını her gün yeniden inşa eden kadınlarımıza sevgilerle.
