Yaralarımız genellikle geçmişle bağlantılıdır ve onları şimdiki ana getirdiğimizde eski yaraları yeniden ziyaret ediyormuşuz gibi hissedebiliriz fakat, iyileşmenin anahtarı, bu geçmiş deneyimleri şimdiki zamana NASIL getirdiğimizdir, onlardan kaçmak değil.
Şimdiki an, geçmişimize nasıl tepki vereceğimizi seçme gücünü bize verir. Acının kurbanı olmak yerine, onu bilinçli olarak işleyerek karar verebilme gücümüzü deneyimleriz.
Yeni bir şey öğrenmek demişken, fark ettiniz mi aslında çok da farklı hikayeler yok etrafta? Çoğu zaman, kişisel, kurumsal ve toplumsal hayatımızda aynı hikayeleri tekrar tekrar yaşıyoruz. Sadece oyuncular ve ortam değişiyor, hissettiklerimiz aynı. İşte bu, farkındasızlık.
Farkındalık, yargısız ve bilinçli bir şekilde şimdiki anda kalmak ve algıladığımız tüm verilere açık olmaktır.
Pratiği nispeten kolay ve faydası aşikar olduğu halde, sırf denemek için bile hayatımıza katmıyorsak, derinlerde cevaplanması gereken bir soru olabilir. Belki de hayatı dolu dolu yaşama istediğimizi rahat bırakmayan, tutan bir şeyler var.
Nasıl hissetmem gerektiğini bilmek istiyorum.
2022 yapımı “White Noise” (Beyaz Gürültü) filminde, Jack ve Babette Gladney’nin sıradan banliyö yaşamı, 1984 yılında meydana gelen bir tren kazasıyla açığa çıkan ölümcül zehirli gaz bulutuyla aniden altüst olur.
Başkasını sevmek kolay gelirken, donuyoruz adeta kendimizi sevmede. Peki, biliyor muyuz, sevmek ne demek?
Hayatı sevgiyle yaşamak varken, neden noksanıyla yetinelim? Neden yükümüzü başkalarına yükleyelim? Neden sevdiklerimizi daha derin sevmekten yoksun bırakalım? Kendimizi sevemezken, başkalarını nasıl sevebiliriz?